Cart0Item(s)

U heeft geen producten in uw winkelwagen.

Product was successfully added to your shopping cart.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is die vrouw aan de andere kant?

Weet je wat ik me soms afvraag, waarom zijn vrouwen (en eigenlijk bedoel ik vooral mijzelf daarmee) zo geneigd om alle negatieve dingen die ze over zichzelf horen voor waar aan te nemen
en als we dan een complimentje krijgen het vaak af doen met iets wat dat mooie moment teniet doet.
Waarom kunnen wij niet accepteren dat een ander ons heel anders en veel positiever ziet dan dat wij ons zelf zien.

Ik had laatst een aha momentje voor mijzelf, ik kan heel slecht, of eigenlijk gewoon niet, omgaan met complimenten.
Mensen vinden mij vaak "zo een sterke vrouw". Ik zag mezelf totaal niet zo.
De dingen die ik deed, zijn gewoon dingen die iedere vrouw/ moeder zou doen, toch?

Ook al valt heel de wereld over me heen, of erger nog stort alles waarin ik altijd heb gelooft als een kaarten huis in elkaar en wordt de grond onder mijn voeten vandaan getrokken voor
de zoveelste keer, ik ga gewoon door, toch?
En als iemand dan tegen me zegt; jeetje wat ben jij een sterke vrouw, ik zou dat nooit kunnen. Dan geloofde ik dat dus niet.

Totdat ik laatst een gesprek had met een vriendin, die mij (voor de zoveelste keer) de andere kant liet zien, zo van, ja maar kijk eens naar wat je allemaal hebt gedaan onder zulke omstandigheden,
als mij dat was overkomen, en ik had gehandeld zoals jij, hoe had je dat dan gevonden? Tja, zo had ik het nog nooit bekeken..... Ik zo haar dan een heel stoer en sterk wijf hebben gevonden.
Dus, zegt mijn vriendin, ik ben het dan wel en jij niet? En als ik allemaal slechte dingen over je zeg, je zwaktes uitvergroot of je fouten voor je voeten gooi, dan vind je het heel normaal
dat je slecht over jezelf gaat denken en slik je het als zoete koek en geloof je ieder woord, maar als ik juist complimenten geef en je laat zien, wat je allemaal doet en hoe ongelooflijk sterk je daarvoor moet zijn,
dan geloof je er geen woord van.....

Dan reageer je meer zo van; Ja ja, nou zo sterk ben ik echt niet hoor, dat lijkt maar zo. Maar je doet het wel allemaal, zegt ze.
Waarom is dat dan zoooo moeilijk om te geloven dat je echt sterk bent. Waarom zie jij jezelf niet zoals heel veel mensen jou zien?
Mag dat niet van jezelf? Is dat het doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg gen waar zoveel (vooral) Nederlandse vrouwen van onze leeftijd last van hebben?
Of heeft het ermee te maken dat je zolang "onzichtbaar" bent geweest omdat je jezelf verstopte en wat je allemaal deed niet echt opgemerkt werd?

En toen viel bij mij na 51 jaar het kwartje! En dat werd hoog tijd.

Ze heeft helemaal gelijk! Ik heb zeker mijn fouten en tekortkomingen, maar ik moet wel sterk zijn om al mijn shit zo goed te hebben kunnen managen zoals ik altijd heb gedaan.
Ik moet mijzelf beter en langer in de spiegel aan gaan kijken en de echte Mieke gaan zien, want dat is denk ik best een leuk mens, met humor, zie er fantastisch uit ;-),
heb goede ideeën, zit vol met liefde en ben best behulpzaam.
Ik moet die vrouw die mij aanstaart in de spiegel eens beter leren kennen denk ik. Ik zal toch echt meer open moeten gaan staan voor....... mijzelf.
En dat begint, bij mij in ieder geval, met het op de juiste manier omgaan met complimenten, ik ga ze niet meer zomaar afwimpelen, maar er eerst even wat langer over nadenken en
er vooral ook eens van genieten en ze voor waar aannemen.

Ik denk dat er met mij nog veel meer vrouwen (en misschien ook mannen) zijn die zo in elkaar zitten. Hopelijk kan mijn verhaal jullie patroon hierin een beetje doorbreken met een eigen "aha" momentje.
Een tante van mij zegt altijd, op alle mooie momenten, hoe klein ook, moet je een vlaggetje zetten, zo ga je ze veel meer waarderen en veel eerder herkennen en dat heb ik dus ook gedaan met mijn "aha" moment.
Ik heb er een vlaggetje opgezet en daarom deel ik haar nu ook met jou.
Dit is namelijk iets wat ik ook  jou wens; heeeel veel "aha" vlaggetjes-momenten die je dichter bij jezelf brengen en je laten zien wat voor een fantastische vrouw (of man) je bent.

Zo zie je, ook mijn proces van gezien worden en mijzelf ontdekken is nog nog steeds in volle gang en dat zal denk ik ook nooit meer ophouden, maar ik blijf ervoor openstaan en omarm al het mooie dat het me geeft.
Nu jij!

Liefs,
Mieke

Geef een reactie

Helaas, je moet ingelogd zijn om een reactie te geven.